www.forum.fantazyzone.pl

[marq12]

Ostatni krzyk

Zacznijmy od paru drobiazgów:

Cytat:

Był to ciepły wieczór, ale od czasu dawał o sobie znać chłodny wiatr

- chyba czegoś brakuje

Cytat:

Za dnia było tu całkiem gwarnie i milo

– miło

Cytat:

Czasami ci, co odważyli się przejść przez ten park nocy, słyszeli obok bramy dziwne odgłosy

– bez ten i w nocy

Cytat:

bramę parku kierując się aleją ku gigantycznej górce na obniżeniu, po jej drugiej stronie znajdowało się zakratowane wejście do podziemnych korytarzy

– gigantyczna górka brzmi mega źle i z interpunkcją jest coś dziwnego – w efekcie nie wiem czy górka była na obniżeniu, czy na obniżeniu górki...

Cytat:

w ciąż

– wciąż

Cytat:

cisza, która

– cisza, którą

Cytat:

Nagle glos ucichł

– nagle głos

Cytat:

Był to kruk, którego krzyk, jakby starał się ostrzec dziewczynę

– raczej, który krzykiem... , bo to nie krzyk ostrzegał tak naprawdę.

Cytat:

Złapała za stare, metalowe szczeble

– raczej pręty

Cytat:

pojawił się łagodny odgłos kroków

– może cichy odgłos

Czasami niepotrzebne zaimki.

Jak na debiut, to całkiem nieźle, ale... Jak dla mnie nastrój budowany trochę zbyt dosadnie:

Cytat:

których pogłoski o strasznych rytuałach, morderstwach i porwaniach popełnianych w obrębie parku...

. Fabuła gra tu rolę drugorzędną, co nie jest wadą samą w sobie, ale trochę za mało mówisz tym opowiadaniem. Nie budzi we mnie emocji, jest bardzo przewidywalne. Żadnego zaskoczenia.
Dobre ćwiczenie, wprawka do kolejnych prób

[CrowWoman]

"Ostatni krzyk"

"Na czarnym niebie widać było blask błyszczących gwiazd. Pobliskie uliczki, domki jednorodzinne z uroczymi sadami rozjaśniał świecący okrągły księżyc, którego promienie przekradały się pomiędzy drzewami rzucając jasne smugi na ulice, chodniki i ziemię pobliskiego parku."

Blask błyszczących gwiazd, świecący księżyc rozjaśniał... Masło maślane. Zdołałaś ponadto w jednym zdaniu zmieścic ulice i uliczki, co jest chyba lekkim nadmiarem, a w dodatku ukiczki są pobliskie, tylko nie wiadomo w stosunku do czego. Do poiswywanego w pierwszym zdaniu czarnego nieba?

"Był to ciepły wieczór, ale od czasu dawał o sobie znać chłodny wiatr, który zrywając się w jednej chwili przesuwał puste puszki po piwie porozrzucane wokół śmietników, które tocząc się wydawały odgłosy ocierającego się o asfaltowy chodnik aluminium."

Mam nieustające wrażenie że znacznie lepiej by było gdyby wiatr po prostu pobrzękiwał tymi puszkami. Twoje opisy są nieco zbyt rozbudowane, moim zdaniem.

"Mało, kto przychodził nocą do tego parku, chociaż zdarzały się wyjątki, na których pogłoski o strasznych rytuałach, morderstwach i porwaniach popełnianych w obrębie parku, nie robiły żadnego, nawet najmniejszego wrażenia."

Primo, porwania się nie popełnia. Można sie dopuścić porwania, albo porwać kogoś po prostu, ale "popełnić porwanie" Nie bardzo. Secundo, znowu powtórzenie, tym razem w jednym zdaniu dwa razy wystąpił park.

"Większość jednak ludzi omijała tą okolicę z daleka, bojąc się nawet spoglądać w stronę tych pięknych, ale kryjących ponurą tajemnicę drzew i krzewów, pod którymi ukrywały się długie i głębokie przejścia, piwnice i korytarze utworzone bardzo dawno temu."

Err, piwnice ukrywające się pod drzewami? Rozumiem o co chodzi, ale sformułowałaś to zdanie cokolwiek nieszczęśliwie.

"W ten piękny krajobraz wkomponowane były ogromne, zakratowane i zamknięte na kłódkę, wejścia do podziemi, które ludzie omijali nawet w dzień nie próbując podchodzić do nich a tym bardziej wchodzić do środka."

No wiesz, trudno wchodzić do środka gdy drzwi są zakratowane i zamknięte na kłódkę. Poza tym wkomponowane w krajobraz? Też niezbyt fortunne sformułowanie.

Kawałek dalej zaś mamy nagły powrot do parku nocą, po dlugim flashbacku dotyczącym tego miejsca za dnia. Sugerowałabym jednak żeby w takich wypadkach dyskretnie czytelnikowi przypomnieć gdzie sie własciwie toczy akcja opowiadania, żeby sie nie poczuł ogłuszony. Wiesz, cos w stylu "Teraz jednak park tonął w ciemnościach..."

"Przekroczyła spokojnie bramę parku kierując się aleją ku gigantycznej górce na obniżeniu, po jej drugiej stronie znajdowało się zakratowane wejście do podziemnych korytarzy. Miała piękne blond włosy, sięgających do ramion. Ubrana była w czarne spodnie i bluzkę, na którą nałożoną miała skórzaną marynarkę. Delikatne rysy twarzy przyozdabiały osadzone na nosie okulary."

Raz: Górka na obniżeniu. Górka jest górką, obniżenie zaś obniżeniem. Poza tym górka z definicji jest małą górą, nie bardzo więc może byc gigantyczna. Dwa: kompletne pomieszanie podmiotów w tym akapicie. Czytelnikowi wychodzi że albo panna miała ze drugiej strony wejscie do podziemi, albo górka posiadała blond włosy. Trzy: wykonanie wyiczanki zaczynającej sie od słow "ubrana byla w" to najnudniejszy ze sposobów na opisanie czyjegoś wyglądu. Unikać tego jak ognia. Cztery: jak okulary mogą przyozdabiać rysy twarzy?

"myślała, zachwycając się cieniami drzew, które rzucało światło księżyca. "

Cienie drzew zazwyczaj są rzucane przez drzewa. Nie przez światło.

"Jej wesoła mina zmieniła się w smutny krzywy wyraz tęsknoty – posmutniała."

Znowu powtórzenie, ponadto krzywy wyraz tęsknoty?

"Dookoła panowała cisza, która nagle przerwał piskliwy wrzask czarnego ptaka, który przysiadł na gałęzi jednego z pobliskich drzew. Był to kruk, którego krzyk, jakby starał się ostrzec dziewczynę przed grożącym jej niebezpieczeństwem"

Jej boh. Piskliwie wrzeszczący kruk, ciemną nocą w dodatku. Głos kruków daje się opisać jako chrapliwy, natomiast nie piszczą na pewno. Poza tym w nocy na ogół śpią. Skoro potrzebowałaś wrzeszczącego ptaka można było posłużyć się, na przykład, puszczykiem, który, procz tradycyjnego pohukiwania posiada w repertuarze również szeroki wachlarz przenikliwych chichotów i wrzasków.

"Złapała za stare, metalowe szczeble i szarpnęła próbując otworzyć wejście. Brama się nie otwierała. Jej Zielone oczy przybrały błagalne spojrzenie, jakby chciała z płaczem i goryczą błagać: „Wypuście mnie stąd”"

W bramie mogą być pręty, szczeble już nie bardzo. Poza tym jestem najzupełniej pewna iż nie zamierzałaś napisać ze brama miala zielone oczy o blagalnym wyrazie. Niestety, to właśnie Ci wyszło.

Powinnaś jeszcze mocno popracować nad językiem, bo niestety szwankuje. Fabuła... Cóż, odczuwam niedosyt. Pani weszła do podziemi i ją zjadło. To trochę za mało jak na mój gust.

[CrowWoman]

Jest na sali administrator? Wątki nam się zdublowały.

Już zrobione - hidden

[Lil]

Ostatni krzyk

ale od czasu dawał o sobie znać chłodny wiatr
- "przesuwał puste puszki po piwie porozrzucane wokół śmietników, które tocząc się wydawały odgłosy ocierającego się o asfaltowy chodnik aluminium" - nie łatwiej napisać grzechot puszek, stukanie puszek po bruku, turlające się po asfalecie puszki? Tak ten opis wydaje mi się przekombinowany
- powtórki
- "W powietrzu wirowały papierki, woreczki i drobinki piasku uniesione tym powiewem, które po jego ustaniu opadały na ziemię, chodniki i bujne trawniki, podobnie jak inne śmieci porwane przez wiatr do tańca." - jeśli akcja toczy się na Ziemi, to śmiem twierdzić, że i prawa fizyki, w tym prawo powszechnego ciążenia, zostały w opowiadaniu zastosowane, a więc wszystko spada. Natomiast z tego opisu wyszedł imo bajzel. Za dużo chcesz powiedzieć w jedym zdaniu mości panno.
- interpunkcja
- literówki
- graficzne odróżnienie myśli od reszty tekstu opowiadania sprzyja zrozumieniu tekstu przez czytelnika, a poza tym jest jak najbardziej w dobrym tonie.
- "smutny krzywy wyraz tęsknoty- posmutniała" - tu to przekombinowałaś i to ostro. Smutny był więc ten uśmiech, czy krzywy, bo według mnie oba te grymasy są przypisane zupełnie różnym emocjom.
- wciąż
- łagodny odgłos kroków - mogę zgodzić się na łagodny głos, ale odgłos kroków nijak nie chce być według mnie łagodny.
- dochodziło tupanie butów - w horrorze tu masz gwarancje wybuchu śmiechem

Szczerze mówiąc dość przewidywalny tekst. Próbowałabym pobawić się napięciem, rozbudować fakty, które dostarczasz czytelnikowi. W parku ginęli ludzie, więc należy zaznaczyć nie tylko stosunek ludzi do tego miejsca, ale również władz miasta, bo prawdopodobnie w mieście rozgrywa się akcja. Też niezbyt przekonuje mnie, że ludzie nie stronili od tego miejsca w dzień, chociaż ten fakt, moim zdaniem naciągany, mogę jeszcze darować. Pisać horrory jest trudno. Często popada się w pewną niezamierzoną śmieszność i niestety Tobie nie udało się jej miejscami uniknąć. Opowiadanie jest króciutkie, co powoduje, że napięcie, które powinno towarzyszyć horrorowi jest minimalne i rozmyte. Popełniasz pewne błędy, ale jak na debiut nie jest najgorzej pod względem technicznym. Czekam na kolejne Twoje teksty.

[BMW]

Ostatni krzyk
Opowiadanie o zbyt prostej konstrukcji. Myślę, że tekstowi wyszłoby na lepsze, gdybyś nieco dalej pociągnęła akcję. Dziewczyna nie musiała od razu ginąć. A może masz w planie dokończyć historię, bo wielokropki w ostatnich zdaniach sygnalizują taką alternatywę.
W takim razie, jeśli będzie dalszy ciąg, popracuj więcej nad nastrojem zagrożenia, bo jak na horror "Ostani krzyk" zbyt mało straszy. Wiem, że w tak krótkim opowiadaniu wywrzeć choćby odrobinę strachu na czytelniku jest dość trudno, ale jeśli zdecydowałaś się akurat na taki gatunek, to niestety, trzeba zbudować naprawdę mroczny klimat, aby uzyskać odpowiedni efekt. Mam nadzieję, że Ci się to uda.
Pozdrawiam.

[hidden_g0at]

Ostatni krzyk

Zgadzam się, za krótkie, za mało rozbudowane. Groza powodowana tajemnicą jest ok, ale musi mieć jakieś podstawy - choćby i w szaleństwie. Nie wiadomo kto , co i dlaczego z tym miejscem. Było, przyszła i zginęła. No i skąd wziął się tam kruk? Dosyć rzadko są chyba spotykane w rzeczywistości i za często w literaturze. Lepsze były by może nawet i gawrony, może puszczyki. Kruk niby jest ok, ale jest zmaltretowany i przetworzony n^2 razy. Ale nawet ładnie napisane - jest trochę błędów, ale mam nadzieję, że w przyszłości znikną.
pozdrawiam

[hidden_g0at]

Uwaga! Opowiadanie zostało odświeżone na życzenie autorki, poprawiłem także z mojej winy złe formatowanie dialogów i myśli. Przepraszam za to pokornie.

[CrowWoman]

Autorka opowiadanie zoptymalizowała, ale powtórzenia wciaż kwitną, jak widzę. Na przykład tu:

"Mało kto przychodził nocą do tego parku, chociaż zdarzali się tacy, na których pogłoski o strasznych rytuałach i morderstwach w obrębie parku, nie robiły żadnego wrażenia."

Ten park pojawia się zresztą w zdaniu następnym i tak oto w jdnym akapicie mamy po trzykroć "park".

I na brodę Wotana, błagam, usuń kobieto tego wrzeszczącego kruka... Proszę. Na klęczkach.

[Ogonken]

Co my tu mamy? Najpierw tytuł: niestety czyni treść przewidywalną. Forma: Jeszcze za dużo powtórzeń- polecam słownik synonimów. Jak inaczej nazwiesz "park", "wejście","ptaka", "szpony"? "Miejsce zbrodni" jest za słabo, mało obrazowo opisane. Jak na pierwszy raz, nie jest źle.Życzę powodzenia w dalszej pracy. Aha - nadmiar zdrobnień na początku też trzeba usunąć.

[Dryade]

Ostatni krzyk

Powtórzenia, literówki, czasem niejasne sformułowania. Inni już o tym pisali bardziej szczegółowo, więc nie będę powtarzać.
Sama fabuła dość oklepana, nic zaskakującego.
A jeśli chodzi o samą atmosferę czegoś brakuje (zresztą możliwe, że wynika to z przewidywalności fabuły).

Cytat:

wrót prowadzących w mroczną otchłań ciemności

- Nie podoba mi się ta mroczna otchłań ciemności. Moim zdaniem wcale nie buduje klimatu, a wręcz przeciwnie, działa na niekorzyść. Może to moje przewrażliwienie, ale zestawienie razem tych trzech wyrazów kojarzy mi się z teksatmi, które za wszelką cenę mają być 'mroczne'.

No i podpisuję się pod prośbą o wyrzucenie kruka. Z przyczyn już wspomnianych przez innych.

[marq12]

[CrowWoman]

[Taminea]

Witam i pozdrawiam wszystkich recenzentów. Staram się poprawiać zauważone błędy i pracować nad stylem. Po raz pierwszy publikuję swoje prace i zależy mi na szczerej krytyce, za którą serdecznie dziękuję. Mam nadzieję, że dzięki waszej pomocy uda mi się poprawić mój warsztat.

[Cynamon]

Banda!!! Potworna banda! Wszystkie błędy wypisali i nic nie zostało dla mnie

Ostatni krzyk

„Pobliskie uliczki, domki jednorodzinne z uroczymi sadami oświetlał księżyc, którego promienie przekradały się pomiędzy drzewami rzucając jasne smugi na ulice, chodniki i ziemię parku.” – źle skonstruowane zdanie złożone. Powtórka. Przesyt informacji – dodajmy zbędnej.

„W powietrzu wirowały papierki, woreczki i drobinki piasku uniesione tym powiewem.” – takie śmiecia mogły przelatywać w pewnym momencie, ale nie – jak sugerujesz czytelnikowi – wirować nieustannie. Pojawia się też dodatkowe pytanie: skąd u diabła jakiś powiew? Zaimek wskazuje na jakiś konkretny powiew – więc jaki?

„Mało kto przychodził nocą do tego parku, chociaż zdarzali się tacy, na których pogłoski o strasznych rytuałach i morderstwach w obrębie parku, nie robiły żadnego wrażenia” – powtórka. Zauważam duże stężenie zaimków: „kto”, „tego”, „tacy”, „których”, „żadnego”.

W razie wątpliwości: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zaimek

Unikaj zaimków, bo, mówiąc językiem metafory, „rozmydlają” tekst.

„Większość jednak ludzi omijała tą okolicę z daleka, bojąc się nawet spoglądać w stronę pięknych, ale kryjących ponurą tajemnicę krzewów i drzew porastających niewielkie wzgórze po zachodniej stronie parku” – nieprawidłowa konstrukcja. Poza tym powtarzasz informacje z poprzedniego zdania.

„Za dnia było tu całkiem gwarnie i miło. Tonące w objęciach pary, matki z dziećmi spacerujące alejkami, starzy ludzie odpoczywający w cieniu drzew, gromady młodzieży leżącej na trawie i czytającej najróżniejsze lektury.” – dzienna sielanka koliduje z upiornym nocnym obliczem parku. Dość czarno-białe spojrzenie na sprawę.

„Wraz z nastaniem zmierzchu park pozostawał pusty.” – park nie jest naczyniem i nie za bardzo pasuję tu określenie „pusty”. Lepiej: „wyludniał się” lub „był opustoszały”

„Ci, którzy przeżyli wojnę mówili, ze kiedyś kilku uzbrojonych partyzantów schowało się tam, aby nie wpaść w ręce hitlerowców” – park musiałby się charakteryzować niezwykłymi walorami kamuflującymi – co dosyć wątpliwe. Pierwszy lepszy żołnierz nie wybrałby parku jako kryjówkę. Lepsza piwnica, strych itp. O, jeszcze literówka.

„Ogólnie wszyscy powtarzali te same słowa spoglądając na bramy strzegące wejścia do podziemi:” – wybacz, może jestem ignorantem, ale gdzie była wzmianka o przejściu do podziemia?

„Nagle za jej plecami mignął szybko i znikł niewyraźny cień.” – raczej zniknął

„Jej wzrok przykuty był do otwartej bramy.” – zła konstrukcja.


Mogę dużo napisać, ale niby po co? Tekst jest napisany przez zupełnie początkującą osobę. Moja rada jest prosta: dużo czytać, analizować teksty, porządnie sprawdzać teksty, dużo pisać - nie pokazywać wszytko ludziom! Dopiero jak uznasz, że coś jest nawet okey, w sumie to może być, albo jest chyba lepsze od ostatniego, to pochwal się.

Powodzenia

[hidden_g0at]

[Melfka]

[marekscieszek]

Ostatni krzyk

Chciałem sobie ponarzekać, ale okazało się, że jestem do tyłu. Poprawionego tekstu nie czytałem - i nie wiem czy przeczytam - więc nic już nie mówię.

Prócz tego, że debiut nie aż tak do końca nieudany, na co mogłaby wskazywać ilość wytkniętych błędów.

[Melfka]

[marekscieszek]

Co nie zmienia faktu, że i tak najprawdopodobniej powtórzyłbym to, co zauważyli już bystrzejsi ode mnie.

[crisem]

Ostatni krzyk

chyba przyszło mi przeczytać już poprawiony tekst (z tego co wyczytałem z powyższych komentarzy) no, ale do rzeczy...

powiem szczerze, że tekst nawet mi się spodobał - dobry, bym powiedział. Trzyma odrobine w napięciu, ale końcówka bardzo przewidywalna. Mógłby to być dobry wstęp do horroru. Ogólnie, nie mam dużych zastrzeżeń.

Pozdrawiam