www.forum.fantazyzone.pl

[Melfka]

Jak w temacie.


Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku
Pierwsze zdanie jest koszmarne. Czytałam trzy razy, ale nadal nie mam pojęcia, co chciałaś nim przekazać.
Unikaj zaimków, przez cały pierwszy akapit powtarzasz wciąż ona, ona, ona. Nadużywasz też "to", "ten", "taka", zupełnie niepotrzebnie.
Na początek czytelnik dostaje wykład z geografii Twojego świata. Po co? - zapytam. Kogo to obchodzi? Przedstaw świat przez historię, działania i słowa bohaterów, wspominaj o ważnych rzeczach mimochodem. Bo mnie tym wykładem zdążyłaś zanudzić.
Potem dajesz wykład z historii. A czytelnik przysypia.
W efekcie nie doczytałam do końca. Przebiegłam resztę wzrokiem, żeby zobaczyć, czy gdzieś nie ma chociaż skrawka fabuły.
To dobrze, że stworzyłaś świat i historię - ale one są dla Ciebie, żebyś wiedziała, co i jak, żeby bohater mógł wspomnieć o czymś w rozmowie, odwołać się do przeszłości. I z tych właśnie kawałków rzuconych mimochodem czytelnik poskłada sobie świat.
Zaczynanie od historii świata to bardzo marny sposób zachęcania do lektury. Powinnaś czytelnika zaciekawić, zacząć od akcji, od jakiejś "mocnej" sceny. A o historii i geografii opowiedzieć, jeśli to będzie potrzebne, gdzieś dalej. I nie w formie wykładu, a "przy okazji", np. jeden z bohaterów może wytłumaczyć coś innemu, mogą omawiać jakiś fragment historii itd.
Moim zdaniem możesz spokojnie wyrzucić ten fragment i po prostu zacząć historię od następnego, jaki masz. Chyba, że to ciąg dalszy wykładów...
Tyle komentarza. Uwagi warsztatowe pojawią się, jak dostanę fragment opowiadania, na dobry początek możesz zająć się tymi zaimkami. I przeczytać artykuł, do którego link znajduje się w "Elementarzu pisarza".

[Boleslav]

ja p...! wybaczcie, ale szlag mnie trafi! napisałem długiego, dokładnego komenta, podkreśliłem, by na wszelki wypadek gdzieś przenieść, i przypadkiem kliknałem emota. wszystko zaraza wzieła wybacz więc autorze, będzie bardzo krótko, a szkoda. walcz z zaimkami (on, on, ten itd.), powtórzeniami (świat, on, ona itd.), zważaj na coś takiego jak podmiot domyślny (kiedy coś jest podmiotem jednego zdania, automatycznie wchodzi jako podmiot domyślny następnego, chyba że w następnym pojawi się inny. z tym że zaimek nie ma mocy zmieniania podmiotu domyślnego, bo zaimek tylko podmiot zastępuje), czytaj uważnie tekst przed wysłaniem do publikacji, daj przeczytać jakiemuś czepliwcowi, który wytknie Ci, gdzie i co nie gra, co zrozumiałe, a co nie.

to tyle, niestety
pozdrawiam
Boleslav

[marq12]

Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku
Zacznijmy od tytułu:

Cytat:

Dwanaście Wrót Sojusz rodów I Walka Światła i Mroku

– bardziej patetycznie, a zarazem oklepanie byłoby trudno. Prawdę mówiąc, gdyby to nie było przesłane na FZ, to po takim tytule, nawet bym tego do ręki nie wziął.

Cytat:

Żyła ona od niepamiętnych czasów. Znała wiele i widziała wiele. Pamiętała ona czasy...

– Tu wystarczy podmiot domyślny

Cytat:

Była ona dla nich bóstwem

– to samo, co wyżej.

Cytat:

Arrenia, to był mało odkryty ląd

– nie no, raczej mało zbadany czy coś takiego – ląd odkrywa się, wg mnie, raz.

Cytat:

Pomimo, że kraj ten istniał już od szesnastu tysiącleci to tak naprawdę nikt nie znał całej planety, jeśli taka w ogóle istniała

– czyli istnieje możliwość, że istniał sobie ląd w przestrzeni kosmicznej czy też jakiejś innej. Właściwie to jest to mitologia czy opis świata, w którym będzie miała miejsce akcja? Jest bowiem istotna różnica - jeśli czysta mitologia, to niektóre uwagi nie mają sensu.

Cytat:

Na północnym zachodzie stały ogromne góry strome i wrogie niczym olbrzymy, a ich szczyty sięgały chmur tak, że się w nich nurzały jak w miękkim śnieżnym puchu. Na południe i zachód rozciągały się wyżyny i niziny. Potem gęste lasy, góry, równiny i znów lasy. Byłoby to nieco zaskakujące, że na niewielkiej wyspie mogła tyle zrobić natura

– a wcale nie zaskakujące, bo z opisu bynajmniej nie wynika, by wyspa była mała – przeciwnie – to raczej kontynent.

Cytat:

Było to około trzydzieści tysięcy lat przed rokiem szesnastotysięcznym siedemset dziewięćdziesiątym trzecim,

– popatrz: z jednej strony rzucasz trzydziestoma tysiącami lat, na dodatek około – szmat czasu, a z drugiej – dość precyzyjną datą przed rokiem szesnastotysięcznym siedemset dziewięćdziesiątym trzecim – czy to ma sens?

Cytat:

Oba światy były inne niż mieszkańcy dzisiejszej Arrenii.

–

Cytat:

... nie miały powłok cielesnych a jedynie wątłą iskierkę umysłu, która im pozostała z życia. ... Nie miały twarzy, włosów, nóg czy rąk

– no, jak nie miały ciała, to to przecież oczywiste...

Duuuży przeskok (pominięty tekst) i jeszcze jedna uwaga:

Cytat:

Po pięćdziesięciu latach powrócili potomkowie ludzi, którzy odpłynęli z Arrenii

– a dokąd oni popłynęli, skoro to była jedyna wyspa godna uwagi (poza trzema małymi)? – I tak sobie pływali przez pięćdziesiąt lat po oceanie nie zawijając do żadnych portów... Wszyscy ludzie?

Bardzo mitologiczna, bajkowa ta Twoja opowieść. Jak dla mnie zbyt bajkowa.
Napracowałeś się, ale zgadzam się z opinią Melfki – czytelnikowi to nie służy za bardzo. Swój „Silmarillion” możesz napisać, jako bazę dla swojego świata, ale dla mnie będzie ciekawy, dopiero wtedy, kiedy umieścisz w nim swojego „Władcę Pierścieni”.
Masz już niezły styl, choć błędów robisz sporo. Sama opowieść mi się, niestety, nie podoba.

[Melfka]

[Szuirad]

Dwanaście wrót

Przyznaję, że nie przepadam za taklimi tekstami. Zbyt dużo podane w jednym momencie. Parę tysięcy lat przeskoczone w kilku zdaniach, mnogość ( jak na taką objętość) postaci z dziwnymi imionami i zagmatwane związki pomiędzy nimi bynajmniej nie pomagąją w odbiorze tekstu.
Rozumiem, że tekst jest początkiem czegoś większego, próbą wprowadzenia czytelnika w Twój świat, nakreślenia przyczyn zaistnienia takiej a nie innej sytuacji wyjściowej do opowiadania włąściwego. pamiętaj jednak, że czytelnik to wybredna bestia i jeśli nie uchwycisz jego uwagi w kilku pierwszych zdaniach, następnych już nie przeczyta.
Coś tworzysz w głowie, masz jakąś wizję opowiadania, pozostaje kwestia strawnego przekazania tego innym. Pamiętaj, że Ty wiesz o wielu rzeczach z tego świata, czytelnik nie - dlatego musisz tekst zobaczyć oczyma nieuświadomionego czytelnika. Mam nadzieję, że uwagi (subiektywne zresztą) sprawią, że raczej spojrzysz inaczej na tekst niż wycofasz się z pisania ( w co nie wierzę )
Pozdrawiam

[Don Centauro]

Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku

No i kolejna osoba próbuje zaczynać jakąś sagę, niestety kolejna robi to w sposób koszmarny. Nie ma toto fabuły, zaczyna szybko nużyć i jest cholernie nielogiczne. Bełkot, bełkot, bełkot. Jadę po kolei:

Cytat:

Arrenia to był najpiękniejszy świat szesnastego tysiąclecia panowania Alatei

Na początek – mały dziwoląg

Cytat:

Opiekowała się władcami i wszystkimi stworzeniami zamieszkującymi Arrenię.

To władcy nie mieszkali na Arreni?

Cytat:

Pomimo, że kraj ten istniał już od szesnastu tysiącleci to tak naprawdę nikt nie znał całej planety, jeśli taka w ogóle istniała.

Co znaczy – jeśli istniała? skoro opisujesz z pozycji narratora, to chyba wiesz, gdzie mieści się Twój świat?

Cytat:

Aż do około trzynastego tysiąclecia, ale, aby zrozumieć tą historię, należy się cofnąć jeszcze dalej.

Przeczytaj to zdanie. Powoli. Jeszcze raz. Rozumiesz coś z niego?

Cytat:

Było to około trzydzieści tysięcy lat przed rokiem szesnastotysięcznym siedemset dziewięćdziesiątym trzecim, gdy ani ludzie ani elfy jeszcze nie istniały, a Czarnym Kosmosem rządziły dwa światy.

A wystarczyłoby – około trzydzieści tysięcy lat temu. Czy coś w tym stylu.

Cytat:

Jedyne świadome światy.

Świadome światy?

Cytat:

Oba światy były inne niż mieszkańcy dzisiejszej Arrenii.

Światy były inne niż mieszkańcy? No ja bym się zdziwił, gdyby np. Mars był podobny do mojego sąsiada…

Cytat:

Świat Blasku był mieszaniną barw niebieskich i złota.

Cytat:

Wśród nich wirowały wolno małe obłoczki o różowej i białej barwie

Czyli – świat w kolorach niebieskich i złotych, a za chwilę – różowo i biało.

Cytat:

Wśród tego zachwycającego i innowacyjnego krajobrazu wisiała w powietrzu wyspa.

Cytat:

W końcu nie było nigdzie indziej lądu czy wody

To chyba jakaś planetoida była, nie wyspa…

Cytat:

Był wręcz ciemiężcą, despotą lub co gorsza tyranem, którego nikt nie potrafił porównać do kogoś innego.

Despota i tyran to wg mnie homonimy.

Cytat:

Jego poddani przypominali czarne chmury lub czarne kule wyładowań elektrycznych.

Wyładowania elektryczne? Chmury? W oceanie?

Cytat:

Qees’atava słynął z tego, że ponad wszystko kochał wojnę.

A z kim te wojny toczył?

Cytat:

wyruszył na kryształowym koniu

Litości… Kryształowym koniu???

Cytat:

i uciekł wraz z ludem przez magiczne wrota w ogrodach latającej wyspy.

Dokąd uciekł? Bo chyba nie do Świata Mroku?

Cytat:

Walki były sute w śmierć.

Sute?

Cytat:

tylko dyplomaci przeszli próg, rzucili się z ognistymi mieczami na Qeesa’atavę i przebili jego pierś. Przerażona Alatea uciekła po cichu z sali, aby zawiadomić straże. Potem zabiła dwóch posłańców magią

A nie mogła ich zabić magią ZANIM zabili Qeesa’atavę?

Dalej już nie dałem rady. Niestety – nie są to wszystkie spostrzeżenia, w zasadzie musiałbym czepiać się co drugiego zdania. Ratuje to opowiadanie płynny styl, mało błędów interpunkcyjnych, niestety to zdecydowanie za mało. Lepiej zacząć od czegoś prostszego.

Pozdrawiam
D.C.

[Kiana]

Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku

Przepraszam, ale do końca nie przebrnęłam. Może i sama historia nie jest zła (nie czytając nie mogę ocenić) ale sposób jej opowiadania sprawia, że jest strasznie nużąca. Chętnie przeczytam następną część, jeśli zaczyna się tam właściwa akcja, bo styl masz całkiem płynny (przynajmniej mi się podobał) chociaż rzeczywiście musisz zwrócić uwagę na korektę.

[hidden_g0at]

Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku

Pierwsza moja recenzja od dłuższego czasu i znowu będę niemiły. Cóż, taki los.

Droga Kalein, popełniłaś błąd ogromny i nabrzmiały błędowatością tak mocno, że zdaje sie być bliskim eksplozji. Zawsze po lekturze opowiadania czytam informacje o autorze, tak też i tym razem było. Widzę, że bardzo zaangażowałaś sie w stworzony przez siebie świat - co muszę pochwalić, jednak jego prezentację zaczęłaś od dupy strony. A szkoda. Na początek czytelnik lubi oswoić się z nowym miejscem, poczuć jego smak, zapach, dotknąć ręką i pooglądać. Czytelnik lubi zacząć subtelnie, poobserwować bohatera (lub sztuk kilka), pooddychać, powędrować i mieć w poważaniu historię i mity. A Ty przywaliłaś od razu z grubej rury, rzucając do czytania niemalże elaborat. Przyznaję szczerze, że po kilku akapitach wymiękłem i już do końca jeno wodziłem wzrokiem po tekście - bez zainteresowania i chęci by sie zainteresować. Abstrahuję już od stylu, bo nawet słaby bym przełknął - to forma mnie odrzuca. Zgłębiać takie zagadnienia, jak przez Ciebie zaprezentowane można z chęcią dopiero wtedy, gdy zna się już conieco. Czytać "Silmarilion", nie znając "Władcy pierścieni"? A po kiego?! Ot i wszystko na razie. Nie zrażaj sie, proszę, tylko daj mi poczuć ten świat. Jeśli chodzi o zgłębianie historii, to na razie zostanę przy tej nam bliższej.
pozdrawiam

[BMW]

Dwanaście Wrót Sojusz rodów
I Walka Światła i Mroku
Zdaje się, że wszystkie najważniejsze zarzuty przeciwko temu fragmentowi zostały już przytoczone. I nie sposób się z nimi nie zgodzić. Wstęp do, jak podejrzewam, dłuższej historii zdecydowanie zbyt obszerny. Poza tym mało wciągający. Potrzeba mu radykalnego cięcia i to nie tylko kilku linijek.
Są jednakże w tym opku fragmenty, które brzmią naprawdę dobrze. Czyta się je z przyjemnością. Ale zaraz potem następuje znaczna obniżka formy literackiej i trafia się dziwoląg typu:

Cytat:

To jednak jest podstawowy błąd, który popełniają tylko elfy w wieku młodym i to rzadko.

Podsumowując: Następny fragment tekstu, jaki podeślesz na FZ, powinien zawierać zdecydowanie więcej akcji. Zainwestuj w żwawszą fabułę. Na pewno nie pożałujesz.
Pozdrawiam.
I czekam ciąg dalszy.

[marekscieszek]

Dwanaście wrót sojusz rodów

Nic z tego nie zrozumiałem. Nic a nic. Próba wygenerowania własnego świata. Nieudana, i to bardzo. Zbyt dużo nazw geograficznych oraz postaci, upchanych na siłę. Zbyt wiele zdarzeń. Wzrok mój ślizgał się po tekście, nie potrafiąc zaczepić się o coś, choćby na chwilę. A kiedy doszedłem do owych „Jedenastu”, „Jedenaściorga” czy „Dwanaściorga”, nadmiar liczebników sprawił, że wymiękłem.