www.forum.fantazyzone.pl

[hidden_g0at]

Tadeusz Nowak - Psalm o chorych nogach

Bolą mnie nogi. One we śnie
za sen mój chodzą na czereśnie
Że dalej chodzą za sny inne
wiem od pościeli całej w glinie

Śpijcie przy mnie dam wam maku
dam sekretne pismo w ptaku
dam wam jabłek pół sąsieka
dam pół boga pół człowieka
dam wonności i dam rano
tę dzieweczkę przeczuwaną

Bolą mnie nogi. Izba pusta
W piecu Lewiatan tak się pluska
Wzgórze za oknem się przybliża
A nie ma kto zdjąć ciała z krzyża

Idźcie nogi dam wam buty
dam na drogę kij okuty
dam wam skrzypce dam wam miodu
dam wam dywan z carogrodu
dam wam konia a pod wieczór
stanę przeciw wam przy mieczu

---

Po prostu ciarki przechodzą po mnie, jak to czytam. A wiersz ten, zaśpiewany przez Grechutę to po prostu coś wybitnego.

[hidden_g0at]

Wspominałem o tym barokowym poecie, więc zamieszczam mój ulubiony wiersz jego autorstwa. Niesamowita groteska.

Ksiądz Józef Baka - Duchownym


Mości księże, pieścidełko,
Proszę zgadnąć, gdzie pudełko
Zamczyste, sklepiste,
Co księży mitręży?

Wszak w kościele klejnot drogi
Ksiądz, nie mosiądz - skarb to mnogi.
Więc strata zakata
Dość znaczna, niebaczna

By nie była, fata skryją
Dość przezornie i zaryją
Tak wiecznie, bezpiecznie
Od zguby bez chluby.

Mój duchowny, dość wymowny
Lecz na stronie, nie w ambonie.
On cicho: grzech licho
Nam robi, nie zdobi.

Gdy pożary, we dzwon biją,
Wraz kościelne spiże wyją.
Gdy grzmoty z suchoty,
Gdy chmury, z nieb góry,

Ach!, pioruny z gniewu chmury,
Rzuca gęba z impostury.
Wołajże i dbajże
Nasz Mófty, mów, mów ty!

Nie zaleta czci kapłańskiej
Być dozorcą trzody Pańskiej,
A trzody do zgody
Nie wprawiać, namawiać.

Ksiądz nie księżyc, niechże grzeje
Słońcem cnoty, niechaj wleje
W nas ducha, aż skrucha
Na duszy nas skruszy.

Mości księże, twe oręże,
Brewijarze i ołtarze,
Znać dają, wołają
Oprawy, poprawy.

Sam nie chwalisz, mości księże,
Kto źle chowa swe oręże.
Mój księże, oręże
Za pasy w złe czasy.

Nie chowajże je w pokrowcu,
Nim zagrzebią cię w grobowcu.
Do dania, nie brania,
Kurcz męczy i drzęczy.

Z ręką skąpą zgniją oczy,
Wkrótce życie w dół poskoczy:
Szóstaki w żebraki
Pozbywaj, zdrów bywaj!

Ksiądz ksiąg miewa futerały,
A pokrowiec w trunnie trwały
Śmierć mściwa sposzywa,
Gotuje, czatuje.

Zła nowina, mości księże:
Nas czekają żaby, węże;
Dzwonnica tęsknica
Zahuczy, zamruczy!

Żyj z ołtarza, mój pasterzu,
Trzymaj z Bogiem nas w przymierzu
Skutecznie, statecznie
Cnotami, modłami.

Bożych darów nie z pucharów
Ampułeczką, nie lampeczką
Używaj, przebywaj,
By nad stan nie był dzban.

Mości księże teologu,
Nim w śmiertelnym staniem progu
Nas spytaj, przeczytaj
Z psałterza: "Śmierć zmierza".

Mości księże kapelanie,
Kiedy pora nam nastanie,
Że tańce w różańce,
Nowinki w godzinki

Zamienią się, nasze karty
W książki święte, bo nie żarty?
Żartujem, kartujem:
Śmierć czeka człowieka.

Świat nie światło: ty świecznikiem!
Oświecajże słów promykiem,
Ni chuchu, ni duchu.
Ćmią cienie sumnienie!

[Pietras]

Rafał Wojaczek "Ojczyzna"

Matka mądra jak wieża Kościoła
Matka większa niż sam Rzymski Kościół
Matka długa jak transsyberyjska
Kolej i jak Sahara szeroka

I pobożna jak partyjny dziennik
Matka piękna niczym straż pożarna
I cierpliwa jak oficer śledczy
I bolesna jak gdyby w połogu

I prawdziwa jak gumowa pałka
Matka dobra jak piwo żywieckie
Piersi matki dwie pobożne setki

I troskliwa jakby bufetowa
Matka boska jak Królowa Polski
Matka cudza jak Królowa Polski


Uwielbiam taką poezję.



Piotr Macierzyński:

XXX
podobno 20% Polaków
nie rozumie tego co czyta

ch*j z nimi

[Piastun]

Kenneth Patchen

Daj spokój,
mały,
gdybyśmy chcieli
zrobić ci krzywdę, to czy sądzisz,
że przyczailibyśmy się tu,
tuż obok ścieżki,
w najciemniejszym kącie,
w najgłębszej części lasu?